Blueskamera rozkręciłą się po raz pierwszy. Przez dwa dni prezentowaliśmy materiały związane ściśle z polskim bluesem lub poruszające tematykę związaną z bluesem zagranicznym lecz zrealizowane przez naszych rodzimych twórców. Zajrzeliśmy na różne polskie festiwale (Jimiway, Rawa Blues, Suwałki Blues Festival, Ostromecko, Satyrblues, Gala Blues Top, Jesień z Bluesem itd.) posłuchaliśmy mnóstwo dobrego polskiego bluesa i przypomnieliśmy sobie kilka archiwalnych nagrań. We wspaniałą muzyczną podróz do Chicago i stanu Mississipi zabrał nas z kamerą Andrzej Matysik. To były bardzo ciekawe dwa dni. Oczywiście został rozstrzygnięty konkurs. Organizatorzy festiwalu Blueskamera.pl zdecydowali się przyznać nagrodę GRAND PRIX (nagroda finansowa 1000 złotych) Adamowi Klisiowi za materiały z festiwalu Stayrblues w Tarnobrzegu. Serdecznie gratulujemy!

W trakcie samej Jesieni dodatkowo odsłonięto jeszcze kolejne tabliczki na Alei Bluesa. Łącznie było sześć. Ufundowali je wspólnie Urząd Miejski w Białymstoku, Białostocki Ośrodek Kultury oraz Fundacja M.I.A.S.T.O. Białystok. Tym razem znalazły się na niej nazwiska Irka Dudka, Jana ?Kyksa? Skrzeka, Jerzego ?Kawy? Kawalca, Miry Kubasińskiej oraz Witolda Frankiewicza. Zestaw ten uzupełniła tabliczka z nazwiskiem białostoczanina Piotra Dziemskiego.

O tytuł „Europejskiej Stolicy Kultury” będzie ubiegać się także Białystok. W uzyskaniu tego miana ma pomóc miastu między innymi jeden z jego atutów, czyli jego wielokulturowość. O planach poinformował na konferencji prasowej prezydent miasta Tadeusz Truskolaski. Pełnomocnikiem prezydenta ds. realizacji projektu „Białystok kandydatem do Europejskiej Stolicy Kultury 2016″ został w czwartek Sławomir Mojsiuszko z Fundacji M.I.A.S.T.O. Białystok, animator różnych działań kulturalnych w mieście. Będzie przygotowywał program i założenia do wniosku, by Białystok mógł wystartować w konkursie.

Wiceprezydent Białegostoku Tadeusz Arłukowicz powiedział, że miasto już od dawna rozważało czy przystąpić do konkursu, który jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych inicjatyw Unii Europejskiej w dziedzinie kultury, ale działania te przyspieszyła tzw. inicjatywa obywatelska. Podkreślał, że to atut Białegostoku, bo zgodnie z ideą konkursu nie wystarczy zaangażowanie samego miasta, by zdobyć tytuł „Europejskiej Stolicy Kultury”. – Cały projekt nie może być oparty tylko o to, co wymyślą urzędnicy, ale musi wynikać z zaangażowania grup środowiskowych – mówił Arłukowicz.

Kandydaturę Białegostoku wspiera grupa około 40 osób z różnych środowisk w mieście, którzy podpisali się pod listem w tej sprawie i zadeklarowali swoje zaangażowanie – poinformował Sławomir Mojsiuszko. To m.in. muzycy, graficy komputerowi, dziennikarze, dyrektorzy placówek kultury. Pomagać mają także ci twórcy kultury, którzy mieszkają poza miastem.

Wiceprezydent Arłukowicz zapowiedział powstanie całej strategii rozwoju kultury w mieście i sfer z nią związanych, niezależnie od tego, czy miastu uda się wygrać w konkursie. Już wiadomo, że do współpracy przy ubieganiu się przez Białystok o tytuł „Europejskiej Stolicy Kultury” zostaną zaproszone – jak to określił Arłukowicz – „wszystkie silne ośrodki kulturalne” z całego województwa podlaskiego.

Tytuł Europejskiej Stolicy Kultury przyznaje Komisja Europejska. Zwycięskie miasto wyłaniane jest w konkursie. Zgłoszenia na konkurs można przysyłać nie wcześniej niż sześć lat i nie później niż cztery lata przed rokiem, w którym miasto chce być kulturalną stolicą.

Obecnie – jak powiedział Arłukowicz – nie ma jeszcze ostatecznie sprecyzowanego terminu na składanie wniosków – ma to być III kwartał 2010 roku.

W 2016 roku stolicami kultury będą dwa miasta – jedno polskie i jedno hiszpańskie. W 2010 roku ministerstwo kultury dokona wyboru 2-3 polskich miast, które będą mogły ubiegać się o ten tytuł, a następnie w 2012 Komisja Europejska wybierze jedno z zarekomendowanych miast.

O tytuł „Europejskiej Stolicy Kultury” w 2016 roku ubiegają się spośród polskich miast m.in. Warszawa, Lublin, Szczecin, Poznań, Toruń, Gdańsk, Łódź.

Program UE – Europejska Stolica Kultury – funkcjonuje od 1985 roku. Otrzymanie tytułu to prestiż i pieniądze na organizację imprez kulturalnych – nawet do 2 mln euro.

 O tym, że książka powstanie, mówiło się już w ubiegłym roku. Idea na nią zrodziła się właściwie w chwili, gdy wiadomo było, że rok 2008 będzie ogłoszony Rokiem Bluesa. Została wydana dzięki staraniom ludzi związanych z fundacją M.I.A.S.T.O. Białystok. Konrad Sikora i Sławomir Mojsiuszko namówili autora, by przygotował wydanie drukowane swojego – do tej pory internetowego – leksykonu, znaleźli pieniądze (dorzuciło się miasto), zajęli się składem i dopilnowaniem druku.

- Karambol pracował nad internetową wersją leksykonu od kilku lat. My przyszliśmy do niego i powiedzieliśmy: „Drogi Karambolu. Fajną rzecz robisz, a my ci ją wydamy. Musisz tylko się sprężyć i przygotować tekst do września, góra do października” – opowiada Konrad Sikora z fundacji. – Pierwotne plany zakładały, że „Leksykon” ukaże się na Jesień z Bluesem. Później stwierdziliśmy, że ładnie zamknie Rok Bluesa. Będzie taką wisienką na torcie.

Jest czymś więcej. W jednym miejscu dostajemy informację o blisko 100 muzykach, zespołach oraz bluesowych miejscach i imprezach. Z Białegostoku lub z Białymstokiem poprzez muzykę związanych. O każdym z twórców – oddzielna notka. Skonstruowana w taki sposób, by zawierała informacje o zespołach czy projektach, w których brał udział. W przypadku zespołów – wieści o nagranych płytach. Na najdłuższe zasłużyły niekwestionowane lokalne gwiazdy: Kasa Chorych oraz legenda białostockiego bluesa – Ryszard Paulin „Skiba” Skibiński. Do tego historia gatunku od lat 60., „kiedy to cały kraj zalała fala rock and rolla lub, jak to się po polsku nazywało, big bitu. Wtedy to młodzi wykonawcy sięgali po zachodnie przeboje i zapewne tu i ówdzie zabrzmiał też i blues”. Aż do roku 2008. Kiedy to blues na dobre zadomowił się nie tylko w białostockich knajpach, ale był obecny również na Rynku Kościuszki, a białostockie zespoły: Kasa Chorych, Devil Blues, Kamiński-McMahon znalazły się na prestiżowej pięciopłytowej „Antologii Polskiego Bluesa”. Jest w leksykonie też trochę zdjęć. Niestety, nie przy wszystkich hasłach. Ale Konrad już dziś zapowiada zupełnie nowe wydawnictwo.

- Myślimy, by mały leksykon powoli zamieniał się w encyklopedię białostockiego bluesa. Ale na to trzeba trochę czasu. Pewnie minie rok, może dwa lata, zanim encyklopedia pojawi się na rynku. W „Leksykonie” brakuje wielu nazwisk. Już zgłaszają się do nas te osoby, inni chcą uzupełniać notki o sobie. Mam nadzieję, że encyklopedia będzie przynajmniej dwa razy grubsza.

Na razie jednak to leksykon podbije Polskę. Ma być dodawany bezpłatnie do najnowszego numeru pisma „Twój Blues”. Ciągle można go też dostać w Białymstoku. Co ważne, również za darmo.

- Można go znaleźć tam, gdzie blues ciągle jest obecny. Czyli w Zappie, Famie, kasie kina Forum. Tam można zapukać i poprosić o egzemplarz książki.

Warto się pospieszyć. Nakład to zaledwie około 1420 egzemplarzy. Na pocieszenie można dodać, że ci, którzy nie zdążą, będą mogli – po wyczerpaniu nakładu – „Leksykon” znaleźć na stronie internetowej fundacji.

 (Źródło: Gazeta Wyborcza Białystok, Andrzej Kłopotowski)

Najpierw była Kasa Chorych

Wcześniej Trusiak postanowił pomóc swojemu ukochanemu zespołowi – białostockiej Kasie Chorych. Ich muzykę usłyszał na żywo jeszcze w latach 70. XX wieku. I wtedy zakochał się w bluesie. Od kilku lat administruje i wypełnia treścią oficjalną stronę zespołu. Przed ponad rokiem założył www.bialystokblues.com. Kiedy okazało się, że właśnie radni uchwalili Rok Bluesa w Białymstoku, prace nad zbieraniem informacji nabrały tempa. 

Skromny kronikarz muzyczny

- Nie jest to praca naukowa, a raczej obraz białostockiego bluesa widziany oczami fana – mówi skromnie „karambol?.

Ale tak naprawdę to dzięki jego benedyktyńskiej niemal pracy udało się zapisać coś tak ulotnego jak historia muzyki. Bo trzeba pamiętać, że w latach 70. i 80. muzyka w PRL-u była dobrem trudno dostępnym. Niektórzy artyści latami nie mogli doczekać się rejestracji nagrań, o własnych płytach mogli marzyć nieliczni. Szczególnie kiedy grali muzykę, której praktycznie nie było w mediach. 

- Inspiracją i źródłem wielu informacji była niewielka „Encyklopedia Muzyki Popularnej – Blues w Polsce? napisana przez Marka Jakubowskiego i Mariusza Szalbierza – przyznaje Trusiak. Kiedy wielokrotnie studiował książkę, zauważył, jak wielu artystów wywodziło się z Białegostoku, ilu debiutowało na festiwalach „Jesień z Bluesem? czy współpracowało z białostockimi muzykami. 

W polskim światku bluesowym „karambol? jest doskonale znany. Często zabiera głos na interne-towym forum Okolice Bluesa, gdzie zawsze podkreśla zasługi i recenzuje białostockie koncerty. Dzięki jego staraniom cała Polska może śledzić poczynania Devil Blues czy Braci i Sióstr. Trusiak słuchanie i pisanie o bluesie traktuje jako hobby. Ale nie tylko. 

- To także pewien sposób wyrażenia mojej wdzięczności i podziękowania tym wszystkim muzykom, dzięki którym dane mi było przeżywać wzruszenia i radości płynące z obcowania z ich muzyką – mówi Trusiak. – Inaczej nie potrafię tego wyrazić.

96 stron historii

Leksykon rozpoczyna krótka historia bluesa w Białymstoku. Potem jest wykaz haseł i mnóstwo unikalnych zdjęć. Osobny rozdział Trusiak poświęcił festiwalowi „Jesień z Bluesem?. Dodatkowo dołączył szczegółowe kalendarium: kto i kiedy na białostockiej imprezie zagrał. A grała przecież cała bluesowa cała Polska i wielu gości z zagranicy. 

Książka właśnie pojawiła się w mieście. Ale to dopiero początek jej kariery. Ponad pięciuset prenumeratorów kwartalnika „Twój blues? dostanie ją dołączoną do wiosennego numeru pisma. Trusiak obiecuje, że wszystkie nowe informacje umieści na swojej stronie internetowej. 

Jednoosobowe biuro promocji miasta

Lepszej promocji Białegostoku jako miasta najstarszego bluesowego festiwalu w Polsce chyba nie potrzeba. Do wydania książki przyczyniła się Fundacja M.I.A.S.T.O. Białystok, a wsparł ją finansowo prezydent. Po Roku Bluesa w Białymstoku zostaną cztery krążki, kilkanaście znakomitych koncertów, nasi muzycy na pięciopłytowej antologii polskiego bluesa i leksykon. A wszystko dzięki kilku zapaleńcom i muzykom. Bo bez nich „nie byłoby niczego?.

(Jerzy Doroszkiewicz, Kurier Poranny)